LINGUA GALEGA E LITERATURA CON MESTRA

A violación Para xulgar a violación é preciso entender de onde provén e a que responde. A violación xorde das ideas supremacistas que se teñen do que son as mulleres e para que son, e úsase tamén para castigar, torturar e amedrontar. A violación é como matar e torturar: é reducir un ser humano a nada. Nas guerras é unha das armas que se usan para aterrorizar, asoballar e aldraxar.  Pero non se toma en serio porque forma parte do sistema patriarcal e do supremacismo que ese sistema impón. O patriarcado decretou que o varón tiña superioridade nata sobre a muller, que a muller nacía para servilo e glorificalo, e que sen el non era nada, nen muller sequera. A muller e os fillos son propriedade do patriarca e os varóns teñen direito a posuir ás mulleres e ¨facelas deles¨.  Na mentalidade supremacista criada polo patriarcado, os violadores fanlles un favor ás mulleres que violan, poisque lles ensinan a seren mulleres e fannas sentir o que elas queren se...

A revolta das mulleres galegas contra a fame en 1847   Foi un conflito de subsistencias no marco dunha crise xeral do sistema capitalista. Porén, na Galiza non se pode disociar das vagas sociais de fondo ligadas aos núcleos provincialistas, aínda activos após a derrota da revolución de abril de 1846. O capítulo galego da recesión mundial de 1847, aquela que analizou Karl Marx nun apartado dos 'Grundisse', testou máis unha vez o papel decisivo das mulleres na organización e dirección da protesta social. A Coruña, nun gravado francés de 1850 Acrise de 1847 na Galiza expresouse nun problema de subsistencias, ao dispararse o prezo dos cereais como consecuencia dunha caída da produción, dun aumento das exportacións para un mercado europeo con dificultades de abastecemento e dunhas prácticas co...

Aquí vos deixo textos de Rosalía de Follas novas Tamén vos animo a ler a obra e para iso,déixovos dous enlaces á obra íntegra:  Edición da biblioteca Galiciana Edición de 1943   Basta unha morte Cala, can negro, n'ouvees á porta de quen ben quero; corvos, non voés por riba do sobrado onde está enfermo; co teu resprandor, Compaña, vaite, non lle poñas medo. Si é que queres que alguén morra, eu sei dun san que contento por el déravo-la vida e irá convosco ós infernos. Viúvas dos vivos, viúvas dos mortos, Follas Novas 1880 A xustiza pola man   Aqués que tén fama d' honrados na vila roubáronme tanta brancura qu' eu tiña; botáronme estrume nas galas dun día, a roupa de cote puñéronma en tiras. Nin pedra deixaron en dond' eu vivira; sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas; ó raso cas lebres dormín nas campías; meus fillos... ¡meus anxos!... que tant' eu quería, ¡morreron, morreron ca fame que tiñan! Quedei deshonrada, mucháronm' a vida, ...